یک وسیله نقلیه موتوری دارای وسایل روشنایی و سیگنالینگ است که در جلو، عقب، کنارهها و در برخی موارد بالای آن نصب شده یا در آنها یکپارچه شده است. این دستگاهها جادههای پیش رو را برای راننده روشن میکنند و دید خودرو را افزایش میدهند و به سایر رانندگان و عابران پیاده اجازه میدهند تا حضور، موقعیت، اندازه، جهت حرکت و اهداف راننده را ببینند. وسایل نقلیه اضطراری معمولاً دارای تجهیزات روشنایی متمایز برای هشدار به رانندگان و نشان دادن اولویت حرکت در ترافیک هستند.
رنگ نور ساطع شده از چراغ های وسایل نقلیه عمدتاً توسط کنوانسیون های تعیین شده استاندارد شده است، که ابتدا در کنوانسیون ژنو در مورد ترافیک جاده ای در سال 1949 تدوین شد و بعداً در کنوانسیون وین سازمان ملل متحد در مورد ترافیک جاده ای در سال 1968 مشخص شد. به جز برخی استثناهای منطقه ای، چراغ های رو به عقب باید نور قرمز، چراغ های رو به پهلو و همه چراغ های راهنما نور کهربایی و چراغ های رو به جلو باید نور سفید یا زرد انتخابی ساطع کنند. هیچ رنگ دیگری غیر از وسایل نقلیه اضطراری مجاز نیست. مشخصات رنگ چراغ خودرو در کشورهایی که 1949 را امضا نکرده اند می تواند تا حدودی متفاوت باشد.
روشنایی رو به جلو توسط چراغ های جلوی پرتو بالا ("اصلی"، "کامل"، "رانندگی") و کم ("شیب"، "شبه پایین"، "گذر") ارائه می شود که ممکن است با چراغ های مه شکن کمکی، چراغ های رانندگی تقویت شوند. ، یا چراغ های گوشه.
چراغ های جلو (که به آن ها پرتو اصلی، نور رانندگی یا پرتو کامل نیز می گویند) توزیع شدید و متمرکز نور را بدون کنترل تابش خیره کننده خاص ارائه می دهند. بنابراین، آنها فقط برای استفاده در هنگام تنهایی در جاده مناسب هستند، زیرا تابش خیره کننده آنها باعث خیره شدن سایر رانندگان می شود. مقررات UN ECE چراغ های جلو با شدت بالاتر از حد مجاز تحت FMVSS ایالات متحده و کانادا را مجاز می کند.
ممکن است چراغهای کمکی با نور بالا تعبیه شوند تا نوری با شدت بالا ارائه کنند تا راننده بتواند در فاصلهای طولانیتر از چراغهای جلوی خودرو را ببیند.چنین چراغهایی بهطور مشخص بر روی خودروهای رالی نصب میشوند و گاهاً بر روی خودروهای تولیدی که از چنین خودروهایی به دست میآیند یا تقلید میکنند، نصب میشوند. آنها در کشورهایی با مسیرهای بزرگ از جاده های بدون نور، یا در مناطقی مانند کشورهای شمال اروپا که ساعات روز کمتری در طول زمستان دریافت می کنند، رایج هستند. «چراغ رانندگی» اصطلاحی است که از روزهای اولیه رانندگی در شب، زمانی که برخورد با وسیله نقلیه مخالف نسبتاً نادر بود، نشأت میگیرد.فقط در مواقعی که رانندگان حریف از کنار هم عبور میکردند، از نور پایین (در حال عبور یا عبور) استفاده میشد. بنابراین، نور بالا به عنوان "پرتو رانندگی" شناخته می شد، و این اصطلاح هنوز در مقررات بین المللی سازمان ملل وجود دارد، که بین قسمت بالایی اولیه (اجباری) و کمکی (اختیاری) خودرو تمایز قائل نمی شود.
چراغهای مه شکن جلویی یک پرتو نوری پهن و میلهای شکل با یک بریدگی تیز در بالا ارائه میکنند و عموماً در پایین هدف قرار گرفته و نصب میشوند.آنها ممکن است نور سفید یا زرد انتخابی تولید کنند و برای استفاده در سرعت کم برای افزایش روشنایی به سمت سطح جاده و در شرایط دید ضعیف به دلیل باران، مه، گرد و غبار یا برف طراحی شده اند. گاهی اوقات از آنها به جای چراغ های جلو استفاده می شود که باعث کاهش تابش خیره کننده ناشی از مه یا برف می شود، اگرچه قانونی بودن استفاده از چراغ های مه شکن جلو بدون چراغ های جلوی نور پایین بسته به حوزه قضایی متفاوت است.
در اکثر کشورها، شرایط آب و هوایی به ندرت نیاز به استفاده از چراغ های مه شکن جلویی را ایجاب می کند و هیچ الزام قانونی برای آنها وجود ندارد، بنابراین هدف اصلی آنها اغلب آرایشی است. آنها اغلب به عنوان وسایل اضافی اختیاری یا فقط در سطوح بالاتر بسیاری از خودروها در دسترس هستند. از اوایل دهه 2020، چندین خودروساز به طور قابل توجهی چراغهای مه شکن جلو را در بسیاری از آخرین مدلهای خود حذف کردهاند، زیرا فناوریهای جدید نورپردازی با تکنولوژی بالا مانند DRL و LED متصل به سیستمهای نوربالای خودکار، استفاده از چراغهای مه شکن را نفی میکنند. با این حال، برخی از تولیدکنندگانی که هنوز چراغهای مه شکن را به عنوان تجهیزات استاندارد در تریمهای مدلهای خاص ارائه میکنند، استفاده از آن را متنوع کردهاند تا بهعنوان تأخیر روشنایی خودکار برای وسایل نقلیه، برای روشن کردن اطراف و حاشیههای کنار جاده پس از پارک شدن عمل کند. یک مطالعه SAE نشان داده است که در ایالات متحده، افراد بیشتری از چراغ های مه شکن خود در آب و هوای خشک به طور نامناسب استفاده می کنند تا اینکه در آب و هوای بد به درستی از آنها استفاده کنند. به همین دلیل، استفاده از چراغ های مه شکن زمانی که دید به طور جدی کاهش نمی یابد، اغلب در اکثر حوزه های قضایی ممنوع است. برای مثال، در نیو ساوت ولز، استرالیا: راننده وسیله نقلیه نباید از چراغ مه شکن نصب شده روی وسیله نقلیه استفاده کند، مگر اینکه راننده در حال رانندگی در مه، مه یا سایر شرایط جوی باشد که دید را محدود می کند.اهداف مربوط به چراغهای مه شکن جلو و چراغهای رانندگی اغلب اشتباه گرفته میشوند، تا حدی به دلیل این تصور غلط که چراغهای مه شکن همیشه زرد انتخابی هستند، در حالی که هر نور کمکی که نور سفید را ایجاد میکند یک چراغ محرک است. خودروسازان و تامین کنندگان قطعات و لوازم جانبی پس از فروش اغلب به جای یکدیگر به "چراغ های مه شکن" و "چراغ های رانندگی" (یا "مه شکن") اشاره می کنند.
در برخی مدلها، چراغهای گوشهای نور سفید با شدت ثابتی را برای روشنایی جانبی در جهت تغییر مسیر یا پیچ مورد نظر ارائه میکنند. آنها عموماً در ارتباط با چراغهای راهنما فعال میشوند، و ممکن است زمانی که وسیله نقلیه به دنده معکوس میروند، آنها را سیمکشی میکنند. برخی از وسایل نقلیه مدرن وقتی که ورودی فرمان به یک زاویه از پیش تعیین شده در آن جهت می رسد، چراغ پیچ را در یک طرف فعال می کنند، صرف نظر از اینکه چراغ راهنما فعال شده باشد یا خیر. و همچنین چراغ های پیچ عقب. چراغهای گوشهای به طور سنتی بر اساس مقررات بینالمللی سازمان ملل ممنوع بودهاند، اگرچه اخیراً مقرراتی به آنها اجازه میدهد تا زمانی که وسیله نقلیه با سرعت کمتر از 40 کیلومتر در ساعت (حدود 25 مایل در ساعت) حرکت میکنند قابل استفاده باشند.
چراغهای موقعیت جلو(معروف به چراغهای پارکینگ در آمریکای شمالیو چراغهای کناری جلو در بریتانیا) نمایان شدن خودروهای ایستاده در شب را فراهم میکنند.آنها به گونهای طراحی شدهاند که از برق کمی استفاده میکنند، بنابراین میتوان آنها را در زمان پارک طولانی مدت روشن رها کرد. با وجود اصطلاح بریتانیایی، این چراغهای نشانگر جانبی که در زیر توضیح داده شده است، یکسان نیستند. چراغهای موقعیت جلو در هر وسیله نقلیهای باید نور سفید ساطع کنند، به استثنای موتورسیکلتها، که ممکن است چراغهای موقعیت جلو کهربایی داشته باشند.در ایالات متحده، کانادا، مکزیک، ایسلند، ژاپن، نیوزیلند، و استرالیا (فقط در صورت ترکیب با یک نشانگر جانبی)، کره جنوبی، کره شمالی، ویتنام، چین، تایلند، کامبوج، لائوس، و بسیاری از کشورها خاورمیانه، ممکن است نور کهربایی را بر روی هر وسیله نقلیه ساطع کنند. اصطلاح «نور شهری» برای چراغهای موقعیت جلواز رویهای که قبلاً در شهرهایی مانند مسکو، لندن و پاریس رعایت میشد، نشأت میگیرد، در مورد رانندگی در شب در مناطق شهری با استفاده از این چراغهای کمشدت به جای چراغهای خودرو. در آلمان، StVZO (مقررات صدور مجوز ترافیک جادهای) عملکرد متفاوتی را که توسط این چراغها ارائه میشود، میطلبد: با خاموش شدن احتراق خودرو، اپراتور ممکن است یک چراغ سفید با شدت کم در جلو و چراغ قرمز در عقب در هر دو چراغ روشن کند. سمت چپ یا راست این تابع هنگام پارک کردن در خیابانهای باریک و بدون روشنایی استفاده میشود تا خودروی پارک شده را برای رانندگان نزدیکتر نمایان کند.این عملکرد، که بر اساس مقررات سازمان ملل و ایالات متحده اختیاری است، به صورت غیرفعال در ایالات متحده توسط بازتابنده های نشانگر جانبی اجباری ارائه می شود.
